කවීෂ තාරුකාගේ දෑත් තම දෑතින් තදින් අල්ලා ගත්තේය. වැස්සේ සීතල මැද වුවද ඔහුගේ අත්වලින් පිටවූ උණුසුම ඇගේ මුළු සිරුර පුරාම පැතිර ගියාක් මෙන් දැනුණි.

"තාරුකා... මම මේ නගරය අතහැරලා යන්න තීරණය කළේ මට ඔයාව එපා වෙලා නෙවෙයි. මගේ පවුලේ අයට මාව බලෙන්ම වෙන කෙනෙකුට විවාහ කරලා දෙන්න ඕන වෙලා තියෙනවා. ඒත් මගේ හිතේ ඉන්නේ ඔයා විතරයි..."

ඇය එසේ පවසද්දී ඈත පාර අයිනේ අඳුරේ නවත්වා තිබූ කළු පැහැති මෝටර් රථයක හෙඩ්ලයිට් දැල්වී ඔවුන් දෙසට සෙමින් ධාවනය වන්නට විය. කවීෂගේ මුහුණ ක්ෂණිකව සුදුමැලි වී ගියේය.

"තාරුකා, ඉක්මනට මගේ අතින් අල්ලගන්න!" කවීෂ ඇයවත් ඇදගෙන පටු අතුරු පාරක් දෙසට දිව ගියේය. අර අඳුරු රථය ඔවුන් පසුපසින් වේගයෙන් පැමිණෙන හඬ තද වැස්ස මැදින්ද පැහැදිලිවම ඇසිණි.

"කවුද ඒ කවීෂ...? ඇයි ඒ අය අපි පස්සෙන් එන්නේ?" ඇය බියෙන් වෙවුලමින් ඇසුවාය.

දෙදෙනාම තෙතබරි වෙමින් පැරණි කෝපි කඩයක් දෙසට දිව ගොස් එහි අඳුරු මුල්ලක සැඟවුණහ. කළු පැහැති රථය වේගයෙන් ඔවුන් පසුකර ඉදිරියට ඇදී ගියේ ඔවුන්ව නොදැක්කාක් මෙනි.

පැරණි කෝපි කඩයේ සීතල මුල්ලේ හිඳිමින් කවීෂ තම අතීතයේ කතාව දිගහරින්නට විය. ඔහුගේ පියා නගරයේ ප්‍රකට ධනවතෙකු වූ අතර, ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ දේශපාලන බලය ඇති ව්‍යාපාරික පවුලක තරුණියක හා කවීෂව විවාහ කරවීමටයි.

"මගේ තාත්තා හිතන්නේ සල්ලි වලින් හැමදේම ගන්න පුළුවන් කියලා. ඒත් එයා දන්නේ නෑ සැබෑ ආදරය සල්ලි වලට විකුණන්න බෑ කියලා..." කවීෂ වේදනාවෙන් මිමිණුවේය.

මධ්‍යම රාත්‍රිය ළඟා වෙමින් තිබුණි. තාරුකා තම ජංගම දුරකථනය පරීක්ෂා කළාය. ඇගේ මවගෙන් මිස්ඩ් කෝල් දුසිමක් පමණ පැමිණ තිබුණි. තම දියණිය තවමත් ගෙදර නාව නිසා ඇගේ නිවසේ අයද කලබල වී ඇති බව ඇයට වැටහිණි.

කවීෂ මඳක් කල්පනා කළේය. "ඔව් තාරුකා, අපි අම්මට කතා කරමු. ඒත් අපි මේ නගරයෙන් පිටවෙන්න ඕන අද රෑමයි."

තාරුකා තම මවට ඇමතුමක් ගත්තාය. එහා පැත්තෙන් ඇසුණේ මවගේ හැඬුම්බර කටහඬයි. "දුවේ, කවීෂගේ තාත්තා අපේ ගෙදරට ඇවිත් ලොකු කලබලයක් කළා... එයා කියනවා ඔයාලා දෙන්නව අහු වුණොත් කවීෂව රට යවනවා, ඔයාලට ජීවත් වෙන්න දෙන්නේ නෑ කියලා!"

තාරුකාගේ පය යටින් පොළොව කඩා වැටෙන්නාක් මෙන් දැනුණි. කවීෂගේ පියා තම දුප්පත් පවුලට පවා තර්ජනය කර ඇත.

"කවීෂ... මගේ පවුල අනතුරේ දාලා මට ඔයා එක්ක එන්න බෑ. මම ආපහු ගෙදර යන්න ඕන..." තාරුකා කඳුළු සලමින් පැවසුවාය.

කවීෂ ඇගේ මුහුණ තම දෑතින් අල්ලා ගත්තේය. "නෑ තාරුකා... මම ඔයාගේ පවුලට කිසිම හානියක් වෙන්න දෙන්නේ නෑ. මම දැන්ම තාත්තා ඉස්සරහට ගිහින් කෙළින්ම කතා කරනවා. එයාට මාව මරන්න වුණත් පුළුවන්, ඒත් මගේ ආදරේ නැති කරන්න බෑ!"

දෙදෙනාම කුලී රථයක නැගී කවීෂගේ පියාගේ දැවැන්ත මන්දිරය දෙසට ගමන් කළහ. වැස්ස පහව ගොස් මීදුම ගලා එමින් තිබුණි. ඒ ගමන ජීවිතයේ අවසන් ගමන විය හැකි බව දෙදෙනාම දැන සිටියහ.

තාරුකා කවීෂගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. "මොනවා වුණත් මම ඔයාගේ ළඟින් ඉන්නවා කවීෂ."

මන්දිරයේ දොරටුව අභියස කවීෂගේ පියා තම ආරක්ෂකයින් පිරිවරාගෙන බලා සිටියේ දැඩි කෝපයෙනි. "උඹ මගේ වචනෙට පිටින් ගිහින් මේ හිඟන්නිව මෙහෙට එක්කන් ආවද කවීෂ?!"

කවීෂ නොසැලී පියා ඉදිරියට ගියේය. "තාත්තේ... මම මෙච්චර කාලයක් ඔයාගේ වචනෙට පිටින් ගියේ නෑ. ඔයා මට දේපළ නොදුන්නට කමක් නෑ. මගේ ජීවිතේ එකම සතුට තාරුකා. මම එයාව අත්හරින්නේ නෑ!"

වසරකට පසු...

මුහුදු වෙරළ අයිනේ පිහිටි කුඩා සුදු පැහැති පල්ලියේ ඝණ්ඨාර නාදය ප්‍රීතියෙන් නාද විය. කවීෂ සහ තාරුකා අත්වැල් බැඳගෙන සුදු පැහැති මංගල ඇඳුමින් සැරසී පිටතට පැමිණියහ. පසෙක සිටියේ සිනහමුසු මුහුණින් තම පුතුට සහ ලේලියට ආශිර්වාද කරන කවීෂගේ පියා සහ තාරුකාගේ මවයි.

සැබෑ ආදරය හමුවේ සියලු බාධක දියවී ගොස් තිබුණි. වැහි බිංදු අතරින් පටන් ගත් ඒ සුන්දර ආදර කතාව සදාකාලික සතුටකින් නිමාවට පත් විය.

- නිමි - (The End)